Hayatımızı neler yönlendiriyor? Bir düşünsenize etiketler, trendler, markalar, beklentiler… Yoruluyoruz bunlardan. Çoğunu da mutlu olmak için bir araç olarak algılıyoruz. Oysa ruh sakinlik, dinginlik, sadelik istiyor. Kendi zenginliği, ışıltısı yetiyor insana. Eklemeye çalıştıklarımız, bir bakmışız hayatımızı kısıtlayan haline gelmiş…

Yukarıdaki fotoğrafta, kapıdan bahçeye girdiğimi hayal ediyorum. Sıcak bir yaz günü. Taş avlu yıkanmış, tatlı bir serinlik var. Çiçekler de sulanmış, havada hem toprak hem de çiçek kokusu. Avlunun gölgesinde bir divan, masa, sandalyeler. Masanın üzerinde domates, salatalık, peynir ekmek, kahvaltılık ne varsa. Allah ne verdiyse donanmış. Çay da demlenmiş hazır. Ailen ya da dostların yanında. Huzur burada… Sade hayat denilen, sade “hayat” aslında…

Hayatı sadeleştirmek için illa ki kırda, köyde yaşanacak diye bir kural yok. Zor ama büyük şehirde de yüklerimizi azaltabilir, hafifleyebiliriz belki. İhtiyaçlar, istekler ya da ortam hangisi belirliyor günlük rutinimizi? İhtiyaç dediklerimizi, isteklerimizi gözden geçirip, ortamın ne dediğine de hiç kulak asmasak… Başkaları için yaşamak, kaybolmak demek… Dünyada simple life adıyla yaygınlaşan, bizim özümüz olan sade yaşam. Peygamber Efendimiz(sav), “Siz işitmiyor musunuz? Sade yaşamak imandandır. Sade hayat sürmek imandandır.” buyurmuş. Yaşantısıyla da buna örnek olmuş.

Ee daha ne duruyorum? İçinde hissettiğini, dilinde söz etiğini yapmaya çalışmak gerek, yaşadığın yerden başlamak öncelikle. Zihnini, gözünü yoran eşyalardan arınmak.Ruhumuzun alanını genişletmek için, sürekli zamanımızı çalan ne varsa azaltmak. Kendine, sevdiklerine daha çok zaman ayırmana engel ne varsa kurtulmak. “A ne derler?” in yerine, “Oh be” diyen ruhunun sesine kulak vermek. Başkası değil, biz olduğumuzu gösteren kimliklerimiz. Soframızda, evimizde, üstümüzde… Artık, “gezmelik” ve “bayramlık” diye bir kavram kalmadı giyim-kuşam kültürümüzde. Hep aldığımız için bir önemi de kalmıyor yeninin. Azla yetinmek, yoksunluk değil tatmin aslında, unuttuk…


Sade hayat istiyorum. Şükrü bol, şikayeti az… Sadeliği, yalınlığı hayatın içinde istiyorum. Kendim de, karşımdaki herkes de net, dobra, direkt olsun. Böylece, tükettiğimiz zaman bize kalsın. Zaman; üzerine yazdığımız, çizdiğimiz sayfamız, hayatımız…

Bir başarsam, sade hayat oh ne rahat…