BÜYÜMEDEN YAŞLANAN ÇOCUKLAR

Çarşamba, Ekim 05, 2016

Savaşın-Yok-Ettiği-Çocuklar

Küçük kız , saçlarının örgüleri ele veriyor seni. Yoksa bu çaresiz duruş, elleriyle şakaklarını sıkan hayattan bezmiş bu hal, her şeye rağmen dizine yatan kardeşine anaç dokunuş çocuk işi değil... Belli açlıktan, pislikten, ölümden başka dertlerin var senin. Çoğumuzun bilmediği, düşünemeyeceği, seni zamanından önce büyüten hatta yaşlandıran dertler. Şöyle güzel bir yıkansan, saçların yine ipek gibi olsa, bu defa salınmış kalsa sevdiğin renkte bir toka taksak, cıvıl cıvıl elbiseni geçirsen üstüne o da tokanın renginde, çoraplarını gıcır gıcır ayakkabılar tamamlasa... Bir şeyler değişir mi?

Çok geç deme her halinle, çok geç deme şakaklarını tutarak. Temizlenmek, doymak, giyinmek, oynamak istemiyorum artık, yetti deme. Çocuklar demez böyle şeyler, bilmezler. Bildirenleri, dedirtenleri, çektirenleri, sessiz kalanları Allah kahretsin! Biraz daha büyüme, sabret küçük kız, sakın yaşlanma . Hep anneni bu halde gördüğünden onu taklit etmiş ol. Geçti de, arkadaşlarım çağırdı kırılmış oyuncaklarla evcilik oynayacağız de. Ben mahsuscuktan prensesim oyunda de. Sakın yenilme. Allah'ım bunca tükenmişlik arasında çocuk kalmayı becerebilecek misiniz?

Sen küçük delikanlı, ablana sığındın. Onun sertleşmiş ellerinde aradın annenin sıcaklığını belli. Küçücük vücudun, sayılı yaşın, sayısız dert ve kötülüğü sırtlanmış bir çift göz olmuş sende. Bir fotoğraf karesinde bir bakışla nasıl böyle her şeyi anlattın be çocuğum?

Ben bu fotoğrafı gördüm, tıkandım, boğazımda yumru, tenimde ürperti kalakaldım. İnsan, anne, çocuk olarak çaresiz kaldım. Fotoğrafa girip, küçük kızın elini çekip alnından gözlerine bakarak sarılmak, çocuklarıma sarılır gibi bağrıma basmak istedim. Küçüğü öbür elimle kavrayıp, sol yanıma almak, cesaretimi toplayıp beni fersah fersah geçen olgun bakışlarına cevap vermek istedim. Biliyorum ne yanmış, parçalanmış çocuk bedenleri var fotoğraflarda görüp dağıldığımız, ama çaresizlik, vazgeçmişlik, sanki büyümeden yaşlanmış bir çocuk yüzü görmek de çok koyuyor insana. Gecenin gündüzün farkı yoktur artık sıcağın soğuğun da. Bunca yaşanandan sonra tüm zıtlıklar normal gelmeye başlayacak, belki onlarla birlikte kaç nesil daha bu sızıyı yüreklerinde taşıyacak, yitecek... 

Ne yapabilirim? Hep duamdasınız. Dünya üzerinde zulüm gören herkes, özellikle çocuklara yardım et Allah'ım. Onları koru, bu haksızlıklar, zulümler bir son bulsun diye tekrarlıyorum duamı. Sadece dua yeter mi? Duadan sonra amel gelmezse ne kıymeti var. Ne yapabiliriz?

Sadece Suriye'de savaşın 5. yılında 5.6 milyondan fazla çocuğun durumu bu fotoğraftaki gibi. Ülkeden ayrılanların durumu da iç açıcı değil. Belki çoğu cansız bedeni kıyıya vuran Aylan bebek gibi nemli toprakların içinde. UNICEF hep açıklama yapıyor, rapor yayınlıyor, dikkat çekiyor, arkasındaki zengin develerin kulağında kalacak yardımlar yapıyor. Okuduğum bir yazının başlığında çok güzel özetlendiği haliyle ÇIKARDA BİRLEŞMİŞ MİLLETLER ise sessizlikle sözde kınıyor.

Suriye gibi daha nereleri var çocukların unutulduğu, çocukların bilerek vurulduğu... Irak, Mısır, Afganistan... Başka türlü sömürülen, hayatı çalınan, büyümesine izin verilmeden yorgun hayatlar dayatılan nice çocuk. Ülkemizde ise onlar uzak, önce bana el uzatın diyen bir o kadar küçük yürek. Önce insan ve bir anne olarak farkında olmak, unutmamak istiyorum. Kendi çocuklarıma anlatıp, vicdanlarını ve yardım duygularını taze tutmaya çalışıyorum. Milyarlar verebilsem ne fayda, paranın gücünün yetmediği şeyler olduktan sonra. Fotoğraflar söze gerek bırakmıyor bazen büyümeden yaşlanan, kayıp giden çocuklar için biz ne yapabiliriz?  

BU YAZILARI DA OKUYABİLİRSİNİZ

23 yorum

  1. Merhaba, Blog Atlası'nda blog sayfanızdan kısaca bahsettim. Bilgi vermek istedim. Bu adresten ulaşabilirsiniz: http://blog-atlasi.blogspot.com.tr/2016/10/begonvil-sokagi.html

    Kolay gelsin.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok teşekkür ederim. Emeğiniz ve ilginiz için. Selamlar..

      Sil
  2. Dünya bu fotoğrafın hesabını verecek, biz de... Burda da verecek, öbür tarafta da...
    Yaptıklarımız gibi yapmadıklarımızın da hesabı var... üç beş liralık yardımlarla bu hesaplardan kurtulacağımızı mı zannediyoruz nedir :(

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Hesap gününe kalmadan bu dünyada acısı çıkar ama çocuklar arada sıkışıp kalıyor, yitip gidiyor. Kim hayır için düşünüyor, bir şeyler yapıyor, çocukların yararına biraraya getiriyorsa yardım etmek isteyenleri sevabının hepsi onun olsun, helal olsun. Çocuk gibi yaşasın yeter ki çocukluğunu savaşın içindeki bu canlar..

      Sil
  3. Ne yazık ki sorunun cevabını bulamadım. Ne yapılır, ben ne yapabilirim hiç bilmiyorum.

    YanıtlaSil
  4. Bu tür bir çaresizliği yaşamak da kötü. Sivil toplum kuruluşları daha çok çalışmalı bence. Bireysel niyet ve duyguları bir araya getirip yaptırım gücü ya da desteğe dönüştürmek onlara düşüyor. Sadece üzülmek, sonradan unutmak belki her duamıza katmak ama yine de bir şey yapamadığını hissetmek. Allah selamet versin..

    YanıtlaSil
  5. Müthiş bir başlık, muhteşem sözler. Yazıyı okuyup da duygulanmamak, mümkün değil! Kaleminize, yüreğinize sağlık. Allah, zor durumda kalan tüm çocuklara yardım etsin.

    YanıtlaSil
  6. Amin...Hepimizin hafızası ve yüreği dolu bu tür karelerle, iç burkan haberlerle ama bazen bir tanesi hepsini önüne seriyor insanın. Açık bir haksızlık yapıldığı ve hak adalet savunuculuğuna savunan dünya da sessiz kalıp destek olduğu için hem kızgın hem çaresiz hissetmek koyuyor insana. Hep güzel günler görsün bütün çocuklar..

    YanıtlaSil
  7. Öyle güzel bir mevzuya değinmişsiniz ki. Allah herkesin yardımcısı olsun...

    YanıtlaSil
  8. Çocukları, kadınları hiçe sayan bir zulüm sarmalının dibinde, içinde yaşıyoruz kaldı ki bize çok uzak bile olsa bu tür durumlar kayıtsız kalmak mümkün mü? Öncelikle duayı bırakmamak ve farkında olup öbek öbek ses vermek lazım. Ya bizim başımızda aynı dertler olsa, insan nasıl muhtaç her şeye, her nefese.. Allah hepimizin yardımcısı olsun. Katkınız için çok teşekkür ederim.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Rica ederim, böyle mevzulara herkes değinmiyor ne yazıkki. Kaleminize sağlık...

      Sil
  9. Ne zor onlar için çocuk olmakta insan olmakta! İçim acıyor gördükçe duydukça. Nasıl bu kadar vahşi bu kadar gaddar olabiliyor insanoğlu anlayamıyorum! Bu yaptıkları yanlarına kalmayacak ama o idrak yoksa ne dersen de! Susmak, görmezden gelmek, bağış yapmak... hiçbiri bizi de kurtarmayacak. En az o zalimler kadar suçluyuz aslında!

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Dedikleriniz hepsi doğru hepsi hislerimiz üstelik bizi kurtarmayacak kadar tepki veriyoruz. En azından vicdanımızı kurtarmayacak, rahat bırakmayacak. Bu çaresiz ruh hallerimde protest tarafım iyiCe kabarıyor. Anne olarak empati yapınca hele.. Yollara mı düşsek ne yapsak diye düşünüyorum. En kalbi dualarımı o zamanlar yapıyorum. Kötülerde vicdan beklemek beyhude Allah'ım sen Kahhar'sın diyorum.. Anne olarak ettiğimiz dualar güzel günlere dönüşsün çocuklara..

      Sil
  10. Birileri çıkarları için savaşır birileri de mazlum olur. Genelde çocuklar yaşlılar. Nasıl ödenecek hakları. Her şey göstermelik. Göstermelik yardımlar göstermelik açıklamalar. Bunun adı kime olursa olsun zulümdür.

    YanıtlaSil
  11. İnsan anne olunca çocuklara olan hassasiyeti bir kat daha artıyor. Danışıklı döğüş bir oyunun içinde ziyan olan hayatlar var hem olanlara üzülüyor hem her an bizde bu duruma düşebiliriz endişesi taşıyoruz. Allah azımızı çoğa çevirsin, dualarımız çocukların selametine vesile olsun inşaallah.

    YanıtlaSil
  12. Her yerde var görünen görünmeyen Her yerde Çocuk aslında yine çocuk ama Büyüklerin dünyası daha zalim onların üzerine kene gibi yapışan yine büyüklerin dünyası Kene gibi yapışan bol vampirler ...

    YanıtlaSil
  13. Büyüklerin kanını emin ama çocuk çekirdek, ümit çocukları yok etmek ya da hastalıklı, ümitsiz bırakmak topyekün yok etmek demek. Allah fırsat vermesin, neler dönüyor şerleri de çocuklara iyilik yapıyormuş gibi görünmeler de onlar üzerinden. Çok zor bir zaman geçiriyoruz, selamet olur inşaallah...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok umutlu değilim Tüm dünyada bir mekanızma eksik Bunların ceremesini hep masumlar çektiğini biliyorum. O yüzden Tv izlenmez bizim evde...

      Sil
  14. Ben de pek izlemiyorum, bilgisayar ekranı boyutunda bir tv var evde. Herşeyi ajite edip, tekrarlayarak ama bazen de pas geçerek nasıl çözüme ve hayra hizmet edebilir tv-medya. Ben anne olarak kendim farkında olup çevreme öncelikle çocuklarıma hissettirmek kendimde unutmamak istiyorum. Karınca misali yolunda bulunmak, az da olsa gücümüz yettiğince..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Böyle düşünce olup bunu geçiriyorsan çocuklarına ne mutlu ki çocuklarının böyle naif bir anneye sahipler Tüm ebebeyinler keşke Bu tarz düşünceye sahip olsa karıncadan daha çoğalsa Sevgiyle Kal ...

      Sil
  15. Güzel düşüncelerin dua olsun ve dediğin gibi bir anne olmak da bana nasip olsun. Ben de diliyorum ki mutlu yuvanda mutlu çocuklar yetiştirirsin biz de buradan Mayıs aane neler yapıyor takip ederiz, hep sevgiyle kal..

    YanıtlaSil
  16. Öyle icten ve yalin anlatmissiniz ki herseyi tipku bir cocugun kalbi gibi. Gözyaslarimi tutamadim. Yureginize saglik

    YanıtlaSil
  17. Sağolun.. Çocuklar saf ve doğal halleriyle en iyisini hak ederken zulmün en acımasızına reva görülmeleri insanı ne kadar çaresiz ve sıkışmış hissettiriyor. Bir şey yapamamak ya bizim başımıza gelse benim çocuğum bu durumda olsa diye düşünmek.. Dua ve yakarışa dönüşen duygular. Allah selamet versin, güzellikler yaşasınlar...

    YanıtlaSil

İZLEYİCİLER

FACEBOOK SAYFAM

Google+ TAKİPÇİLERİM